تبليغاتX
سکوت عشق
سکوت عشق



 

سکوت تلخ


...ازشوق... به هوا...


 

به ساعت نگاه مي كنم:


حدود سه نصفه شب است


چشم مي بندم تا مبادا چشمانت را از ياد برده باشم


و طبق عادت كنار پنجره مي روم


سوسوي چند چراغ مهربان


وسايه هاي كشدار شبگردانه خميده


و خاكستري گسترده بر حاشيه ها


و صداي هيجان انگيز چند سگ


و بانگ آسماني چند خروس


از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام


و خوشحال كه هنوز

 
معماي سبز رودخانه از دور


برايم حل نشده است


آري!از شوق به هوا مي پرم


و خوب مي دانم

 
سالهاست كه مرده ام



 

 


یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388 |

 



تنهایی
 
 

منــو انـتـظـار و کـابــوس  تنـهـــا یی

 

 

 

منــو حـس اینکه هر لحــظه اینجــا یی

 

 

 

دارم  آیـنه ها را گم می کـنم کــم  کــم

 

 

 

تــو رو هر طرف رو می کـنم می بینم

 

 

 

نـگو از تو چشـمام چـیزی نمـی خـونـی

 

 

 

تـو کـه لحظـه لحظـه حالـم رو مـیدونی

 

 

 

اگــه ایـن بـهـارم بـرنـگـردی خــونــه

 

 

 

دیـگـه چــیزی از مـن یادت نمی مونه

 

 

 

مــنـورهـا کـن از  ایـن  فکــر تنـهـای

 

 

 

تـو نـرفـتی، نـه ، تو هـنوزم  اینـجـای

 

 

 

دارم از خـودم با فـکـر تـو رد مـیشــم

 

 

 

دارم عــاشـقـی را بـا تـو بلـد مـیشــم

 

تقدیم به بهترینم 

..............


 

 


جمعه سی ام اسفند 1387 |

 



.مادر.

 


نیا مادر!

 

 

نیا دیگر به پشت میله ی زندان!

 

 

که فردا طلوع صبح میدان!

 

                        

                                 سرم بر سر دار آید.

 

 

                بجای جمله ی شادی!کفن بر بدنم آید.

 

 

خداوندا!

 

 

           خداوندا!

 

 

                     چه سان کردم که انسانم.

 

 

                                          ولی اسیر ظلم انسانم .

 

 

اگر خوبی در شهر ما جرم وشادی در دیار آدمی ظلم.

 

 

وقانون چنین محکوم میدارد!!!!!!

 

 

که هر کس مرد گردد جایش به زندان است!!!

 

 

پس بدان مادر که زندان جای مردان است .

 

 

اگر روزی زشهر ما گذر کردی!

 

 

بگو بر مادر پیرم که دست از حنابندان برگیرد!

 

 

که شادیها هنوز از عصر ما دور است

 

 

                                                                      .نارو.

 




پنجشنبه هشتم اسفند 1387 |

 



حرف دل


از این لحظه تا تمام لحظه ها

 

از این قصه تا تلاقی فرجامها

 

از بی عبور مسلخ این شب

 

تا افتادن بی صدای پرده ها

 

از دیدن یک آنِ تو

 

تا سوختن یک عمر لحظه ها

 

و از بهار بی بلوغ یک امید گنگ

 

تا شکستن آخرین امید نسلها و توده ها

 

به اندازه ی فاصله ی ما تا فریاد

 

فاصله هست

 

ثانیه هست...

 

 

به باور خودم که ناگزیر از گسستن است،نظر می کنم

 

و بر فراز گور خاطرات

 

همچون آهویی خسته از گریختن و قربانی نشدن،خیره می مانم

 

ردای زهد و ایثار را از تن به در می آورم

 

برهنگی خود را به برهنگی شب تسلیم می کنم

 

 

بی هیچ سوگواری..

 

کسان خویش را به بهت مکرر سیاهچاله های تاریخ

 

                                                     تاریخ لحظه ها

 

                                                     تاریخ قصه ها

 

                                                     تاریخ فرجامها و رسواییها

 

                                                     تاریخ عشقها و نا امیدیها

 

                                                                                می سپارم

 






سه شنبه هشتم بهمن 1387 |

 

 



بنام عشق،به ياد عشق،براي عشق

 

بنام عاشقي که فانوس قلبش طنين عشق مي نوازد

 

تقديم به عشقها و آرزوها واميدها و انتظارها

 

به کساني که عذاب مي کشند و از عذاب عشق لذت مي برند

 

تقديم به اشکهاي سوزان و خنده هاي ناپيدا

 

به فنا شده هاوتباه شده ها

 

و سرانجام تقديم به کساني که چون اقيانوس ظاهري آرام و باطني

 

شوريده دارند

 

فرياد برآوردم چه کسي همدم من مي شود تا تنهاييم را با او قسمت

 

کنم؟

 

فقط سکوت بود و سکوت و ازآن زمان ،

 

 تنهاييم را با سکوت قسمت مي کنم،

 

امشب وجود خسته و پاييزي دلم احساس مي شود.

 

دلم غمگين است و جاي خالي لحظه ها جان مي سپارند

 

و مي ميرند،

 

لحظه هايم پر شده از احساس مرگ و تنهايي و سکوت



شمع سوزان توام اینگونه خاموشم نکن

 

گر چه دور افتاده ام اما فراموشم نکن



یک شب کنار شمعی، تا صبح دم نشستم

 

او گریه کرد می سوخت، من هم زغم شکستم


 

در آن شب سیه رو، یادم به چشمت افتاد

 

آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد

 


آهسته اشکی آمد، پایین ز دیدگانم

 

گویی به شعله آمد، شمع درون جانم

 


آن قطره اشکم آخر، بر روی شمع لغزید

 

خاموش گشت آنگه، دودی به ناز رقصید

 


از طرح دود آن شمع، در آن سیاهی تار

 

شعری نوشته می شد، آهسته روی دیوار

 


دل می تپد به سینه، با یاد روی دلدار

هر جا که هستی یارم، باشد خدانگهدار


جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 |

 

سلام به کسانی که به این وبلاگ دوباره سر زدن یا در آینده سر   

 

 می زنن این وبلاگ از وقتی که هک شده بود تا حالا به روز نشده بود

 

 ولی دوست دارم دوباره شروع کنم نمی دونم چرا ولی حس می کنم گم

 

شدم اینجاس کمکم کنین که دوباره بتونم شروع کنم ممنون از همتون


سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 |

 



آشنای ده

مرا با رقّت اندوهگين تر آهوان دشت
مرا با وحدت آواره تر پروانگان باغ
اي محبوب !
اينک روي در رو بين
.

منم ببري جدا از جفت
ميان بهت زرد جنگلي خاموش و پائيزي
خروش سر کشي هايم درون سينه مي ميرد
و سوز ناله هايم
- مطلع غربت
-
درختان را از ايمان نباتيشان
به شنزار بيابان هاي غمگين باز مي گيرد
.

الا اي آشنا با روح من
اي سرزمين بکر !
مرا با مهرباني هاي خود بنواز
و جانم را از اين تنهائي کامل رهائي ده
.
تو در من چون نسيمي ساده
،
چون فصلي صميمي گيسو افشان باش
و ذرات تنم را زين سکوت
- اين انزواي تلخ
-
اي جالب ترين گل بوته ي رنگين !
جدايي ده
.
مرا در انقلاب چشم هايت
- بستر دريايي تکوين
-
شفيق موج عرياني کرامت کن
ستوه انجمادم را
به آبي رنگ آفاقي دگر
اکنون خلاصي بخش
و در اين حزن مکتوم
،
اين شب غمناک
مرا با عصمت چشم وجيهت آشنايي ده
...



سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 |

 


ورسالت من این خواهد بود که در شبی بارانی دو استکان چای داغ را از بین دویست جنگ خونین به سلامت بگذرانم و با خدای خویش چشم در چشم هم نوش کنیم
matin200062007@yahoo.com

 

 

 

فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
خرداد 1387

 

 

تمام خلقت در انتظارند...
آخرین نگاه
احساساتی ترین جا
سکوت تنهایی